Vincent Karremans bij Doorzetters

‘Dan valt alles wat je daarna meemaakt in het niet.’

Hoe een ondernemer zijn medeoprichter verloor op de dag van de lancering, het bedrijf toch liet doorgaan, en jaren later als minister de regeldruk te lijf gaat met de mentaliteit van een start-up.

Het was mei 2012 en Magnet.me stond pas een paar uur live. Vincent Karremans en zijn medeoprichters Freek en Hugo hadden er een jaar aan gebouwd, met, geeft hij toe, verschrikkelijk veel fouten onderweg. En toen kwam het telefoontje: Hugo, 23 jaar, was bij een ongeluk om het leven gekomen. Het platform ging meteen weer op zwart. De eerste reactie was stoppen. ‘We klappen die laptop dicht,’ zeiden ze, en de investeerders hadden er begrip voor. Maar Hugo’s ouders — zijn moeder was een vriendin van Vincents moeder, die zelf jong overleed — zeiden iets anders: ‘ga alsjeblieft door met dat project,’ want hij had er zoveel in gestoken dat het ‘een prachtig eerbetoon’ kon worden. Dat is het geworden.

Karremans studeerde economie en rechten aan de Erasmus Universiteit en bouwde Magnet.me vanuit een eigen frustratie: als student tegen het einde van zijn studie kwam hij overal dezelfde grote namen tegen, Unilever, Shell, omdat een plek op de carrièrebeurs al gauw tienduizend euro kostte. Start-ups hadden dat geld niet. ‘Je moet als werkzoekende alle mogelijke bedrijven zien,’ vond hij, ‘dus het moet gratis zijn en je moet daar een algoritme op hebben.’ Geen lange vacaturelijst zoals Monsterboard, maar matching. Op het moment van opname, dinsdag 27 januari, is hij minister van Economische Zaken. Zijn aandelen in Magnet.me zitten in een STAK; hij heeft er niets meer over te zeggen.

Het kantelmoment

Het moeilijkste moment uit zijn ondernemerscarrière is ook het ankerpunt van alles wat erna kwam. ‘Op het moment dat je in zo’n klein team zit met iemand die er zo hard aan werkt en die voor een groot deel ook geestelijk vader van zo’n bedrijf is,’ zegt hij over Hugo, ‘dan is dat heel moeilijk te vervangen.’ En tegelijk relativeert het elke latere tegenslag: ‘dan valt alles wat je daarna meemaakt in het niet, het binnenhalen van financiering, het niet slagen in bepaalde markten, dat valt niet.’ Laurens stapte in en is nu de CEO die het bedrijf goed leidt. Een start-up bouwen blijft bloed, zweet en tranen, zegt Karremans, maar wie zoiets heeft meegemaakt, weet wat een echte klap is.

Diezelfde ondernemersmentaliteit dreef hem uiteindelijk de politiek in. Het zaadje was vroeg geplant: zijn vader was tekenleraar en illustrator die politieke cartoons maakte, onder meer voor het blad van Nieuwspoort. Lid van de VVD werd hij al rond 2006, maar net als zijn studentenabonnement deed hij er niets mee. Pas na een periode in Londen ging hij uit nieuwsgierigheid naar een borrel in Rotterdam, waar tot zijn verbazing leuke mensen bleken te zitten in plaats van de brallende types die hij verwachtte. Hij flyerde mee, kwam op een onverkiesbare plek op de lijst voor de lol, en zei twee keer nee tegen het lijsttrekkerschap, tot zijn mentor Harold Swinkels zei dat het ook wel heel vet zou zijn en zijn compagnons hem hun volle vertrouwen gaven. Zo werd hij fractievoorzitter in Rotterdam, daarna wethouder, staatssecretaris en minister. Hij bestuurt met meetlatten: ‘ik werk altijd met KPI’s, afrekenbare doelstellingen,’ iets wat ze in Den Haag niet gewend zijn, en zijn regeldrukreductie staat publiek bij te houden op regeldrukmonitor.nl.

Wat het kostte

De prijs was het bedrijf zelf. Toen hij wethouder werd, kon hij Magnet.me niet meer combineren en moest hij het loslaten. En de politiek bleek ‘een hele andere wereld’ dan ondernemen: er wordt veel en anoniem geroddeld, je hebt al snel een target op je rug, en waar je als ondernemer een probleem helder maakt en morgen al halverwege de oplossing bent, moet in Den Haag alles via trage wetgevingstrajecten langs Tweede en Eerste Kamer. Wat hem tegenstaat, is het wantrouwen jegens ondernemers dat aan veel regels ten grondslag ligt. ‘Winst maken is de kern, het fundament,’ zegt hij, ‘niet alleen voor bedrijven, maar voor de hele samenleving.’ De overheid is volgens hem in feite aandeelhouder van elk bedrijf in Nederland. Zijn beeld van de afstand tussen beleid en praktijk vat hij samen in een beeld: ‘een rotonde is uitgevonden door iemand die geen auto heeft.’

Zijn eigen toekomst is nu even onzeker als die van een start-up. ‘Je weet niet waar je over een paar weken staat,’ zegt hij, en hij benadrukt dat hij geen carrièrepoliticus is en niet de ambitie heeft om zijn leven lang in de politiek te blijven. Het werk waar hij het meest in opging was de jeugdzorg, als staatssecretaris: prachtige mensen, zegt hij, maar een stelsel waarin door bureaucratie de kwetsbaarste kinderen in de knel kwamen. Thuis verandert er ondertussen ook iets ingrijpends: zijn vrouw, dermatoloog, is hoogzwanger.

Drie tips van Vincent

Doe het samen. ‘Doe het als avontuur samen. Ergens lol in hebben is ontzettend belangrijk als je iets gaat doen.’

Durf fouten te maken. ‘Dat is echt ontzettend belangrijk. We hebben er bij de bouw van Magnet.me ook verschrikkelijk veel gemaakt.’

Vraag een mentor. ‘Mensen vinden dat vaak leuk om te doen. Ondernemers, zeker exacte ondernemers, zijn daar soms te huiverig voor.’

Eén harde les

‘Ik had als arme student een abonnement op The Economist dat ik nooit las, puur omdat het pretentieus stond. Het sloeg nergens op en kostte me alleen maar geld.’

De vraag aan jou

Zou jij doorgaan met je bedrijf als je op de dag van de lancering de persoon verliest die er het hart van was, en breng jij de snelheid van een ondernemer mee naar elke trage omgeving waarin je terechtkomt?