Thomas Vles bij Doorzetters

Open het gesprek en lees het volledige portret uit Doorzetters 2 — 52 ondernemers over de prijs van hun succes.

Thomas Vles: Eerst veroverde hij de wereld met kartonnen kattenbakken. Toen verloor hij alles

Door Ruud Hendriks en Richard Bross · 5 minuten lezen

Boekhoofdstuk uit Doorzetters 2 — 52 ondernemers over de prijs van hun succes. Een geschreven portret, geen woordelijk transcript. Functies, cijfers en omstandigheden kunnen inmiddels veranderd zijn.

‘Als je je eigen product niet haat na twee weken, dan ga je niet hard genoeg.’

Hoe een serial entrepreneur uit frustratie bedrijven bouwde, een geflopte miljoenenexit overleefde en nu een bank bouwt die denkt als een ondernemer.

‘Eigenlijk alle ondernemingen die ik gestart ben zijn altijd gestart uit eigen frustratie,’ zegt Thomas Vles. Poepy Cat, de opvouwbare wegwerpkattenbak waarmee hij bekend werd, ontstond toen hij de kattenbak van zijn ex schoonmaakte en dacht dat het beter kon. We Do I Do, zijn weddingplatform, kwam voort uit zijn eigen huwelijk en de vraag waarom dat plannen zo ingewikkeld was. En Go Dutch, de zakelijke bank die hij nu bouwt, komt voort uit de frustratie dat een ondernemer maanden moet wachten op een bankrekening, terwijl dat bij Go Dutch in drie uur kan.

Vles is een serial entrepreneur die weet hoe je viraal gaat, hoe je faalt en hoe je doorgaat. Met Poepy Cat fietste hij ooit met zijn katten naar Londen. Inmiddels bouwt hij met Go Dutch aan een neobank voor bedrijven, ruim 15.000 klanten groot, waarvan zo’n 70 procent BV’s. De ambitie is niet bescheiden: ‘als je bij ons op kantoor komt en het wifiwachtwoord is Unicorn 2030, dan geeft dat al wel wat aan.’ Het bedrijf draait nu op de licenties van partnerbanken Swan en BNP Paribas, en vraagt een eigen bankvergunning aan, een traject van zeker een jaar dat veel geld kost.

Het kantelmoment

Het diepste dal lag net voor corona, toen alles tegelijk samenkwam. We Do I Do was geflopt, er was ruzie met een cofounder, en hij moest al zijn investeerders bellen om te zeggen dat hun geld weg was. ‘Ik had thuis een vrouw en geen inkomen meer,’ en uiteindelijk solliciteerde hij uit wanhoop op banen. ‘Dat was echt wel een punt waarop ik het vertrouwen in mezelf ook echt kwijt was.’ Als ondernemer krijg je aan de lopende band een klap op je gezicht, zegt hij, en het hoort bij het vak om die te incasseren en met een grote glimlach door te lopen, maar op een gegeven moment eist het zijn tol.

De pijnlijkste les zat in Poepy Cat. Op papier en in de krant was het een enorm succes, maar in werkelijkheid leverde de miljoenenexit uiteindelijk niet veel meer op dan een grote vakantie. De deal was rond in ieders hoofd, maar door een wisseling in het managementteam van de koper ging hij niet door. Vles en zijn team hadden toen al gehandeld alsof de deal rond was: het personeel laten gaan, geen voorraad besteld, de marketing stopgezet. Toen de investeerders niet wilden bridgen, moest hij het bedrijf in zes weken verkopen, en ging de prijs gedeeld door vijftien. De hand in eigen boezem, noemt hij het zelf. Zijn broer vat de les samen in een zin die Vles graag aanhaalt: het geld is pas binnen als je kunt pinnen.

Wat het kostte

Wat het kostte was vertrouwen en jaren van vallen en opstaan. Maar het leverde ook een werkwijze op. Vles werkt sterk op intuïtie: ‘ik heb heel vaak een gevoel waar het heen moet en dan ga ik dat justifien met data.’ Hij gelooft niet in te lang polijsten, maar in zo snel mogelijk naar de markt gaan en luisteren naar echte gebruikers. De eerste versie van de Go Dutch-app is volgens hem niet meer te herleiden tot wat het nu is, en dat hoort zo: ‘als je je eigen product niet haat na twee weken, dan ga je niet hard genoeg.’ Tegelijk hecht hij sterk aan consistentie, in mensen en in producten, want de kwaliteit van product en service moet altijd goed zijn, net als bij een restaurant dat niet de ene keer slecht en de andere keer goed mag zijn.

Go Dutch is een bank die bewust tegen de stroom in roeit. Terwijl veel nieuwkomers hun klantenservice automatiseren, doet Go Dutch dat juist niet: alles is AI, behalve de klantenservice, die 24/7 door echte mensen wordt gedaan. ‘Ik geloof heel erg dat je in B2B gewoon echt goede service wilt hebben,’ zegt hij, want als je gezeik hebt wil je dat het snel wordt opgelost. AI-service ziet er op een managementdashboard goed uit, maar is volgens hem frustrerend voor de eindgebruiker. De kern van Go Dutch bestaat uit tijdbesparende tools: facturen die met AI worden uitgelezen en met een druk op de knop op de vervaldatum worden betaald, geautomatiseerd onkostenbeheer, en koppelingen met boekhoudpakketten als Exact en Moneybird zodat afletteren niet meer nodig is. De domeinnaam kocht hij voor 1.500 euro van een naar Canada geëmigreerde Nederlander met een christelijke boekwinkel, die hem sommeerde om het echte bedrag op tafel te leggen.

Drie tips van Thomas

Verkoop zo snel mogelijk je product. ‘Kom niet in een limbo van een perfecte website en Instagram bouwen. Als je niet aan je familie en vrienden kunt verkopen, ga je het aan een vreemde al helemaal niet verkopen.’

Je bent pas binnen als je kunt pinnen. ‘Een deal is pas een deal als het geld daadwerkelijk op je rekening staat, niet als je op papier miljonair bent.’

Plan voor drie scenario’s, ook voor als het te goed gaat. ‘Mensen houden rekening met het scenario op plan of slecht, maar als het heel hard gaat is dat bijna een groter probleem, want hard groeien is duur.’

Eén harde les

‘We hadden eigenlijk gehandeld op een deal die niet helemaal rond was. We hadden al het personeel laten gaan, geen voorraad besteld en de marketing stopgezet, en toen ging het niet door.’

De vraag aan jou

Verkoop jij je idee snel genoeg aan echte mensen in plaats van het eindeloos te polijsten, en heb je een plan klaar voor het scenario dat het juist veel harder gaat dan gedacht?

Meer afleveringen →