Ronald Molendijk bij Doorzetters

‘Je moet vooral elke dag leven en eruit halen wat erin zit.’

Hoe een jongen die van talloze scholen werd gestuurd in de muziek alles vond, zijn hele bedrijf opgaf na verlies, en ontdekte dat je voor een volle zaal doodeenzaam kunt zijn.

Op zijn moeilijkste moment kon Ronald Molendijk niet meer doen wat hij zijn hele leven deed. ‘Diskjockey is alleen maar plezier brengen,’ zegt hij, ‘binnenkomen, mensen blij maken.’ Toen zijn broer op 39-jarige leeftijd plotseling overleed, viel dat weg. ‘Hoe moet ik nou mensen blij maken als ik weet dat mijn broer dood is?’ Hij kon twee maanden niets. En in diezelfde periode verkocht hij in een klap alles wat hij had opgebouwd: een goed lopende plaatwinkel, een platenlabel en een publishingmaatschappij. ‘Ik wilde daar niks meer mee te maken hebben.’ Spijt heeft hij niet: ‘het beste wat ik ooit heb kunnen doen.’

Dat klinkt radicaal, maar het past bij een man die vroeg leerde wat telt. Zijn moeder was zijn hele leven ernstig ziek, en veel verjaardagen vierde hij in het ziekenhuis. ‘Ik was al bewust van het feit dat je vooral elke dag moet leven en eruit moet halen wat erin zit.’ School werd niks, van veel scholen werd hij gestuurd omdat hij bij alles vroeg waarom hij het moest leren. Maar muziek was anders: ‘muziek was wow, dat was het, en daar vond ik ook alles.’ Het kantelpunt in zijn leven kan hij precies aanwijzen: de eerste keer dat hij een plaat opzette waar mensen naar luisterden, en het moment dat hij thuis aan zijn ouders verkondigde dat dit het was.

Het kantelmoment

Het verlies van zijn broer was het echte kantelmoment, en niet alleen emotioneel. Zijn broer was, zegt hij, zijn geweten, degene die zorgde dat hij zijn belastingaangifte deed. Toen die wegviel, verkocht hij de zaak omdat hij niet meer met ‘remmende factoren’ in zijn leven kon omgaan, en bleef hij een jaar lang in een soort verdoving. Maar uiteindelijk ging hij weer draaien, want het draaien zelf liet hij nooit los, ook al was de muziekbusiness ‘lelijk, naai, vies’ en zat die vol oplichters. Hij koos bewust voor de muziek en niet voor de handel eromheen.

Die houding tekent hem ook in vriendschap. Hij is opvallend loyaal: zijn oude muziekpartner Ron Hofland, betrokken bij het zogeheten Voice-schandaal, kende hij al veertig jaar, en hij bleef hem trouw nadat hij de voor hem doorslaggevende vraag had gesteld of er volgens de wet iets niet klopte. ‘Wij bellen elke dag,’ zegt hij. Zijn eigen doorbraak kwam intussen op de meest toevallige manier. In een studio in Gent vond hij op de allerlaatste dag een bandje van de Efteling, De rode schoentjes, en wist meteen: ‘dit is het.’ Met een afgekeurde sampler maakte hij de plaat in een uur. De labeleigenaar zei dat hij niet goed bij zijn hoofd was en gaf de plaat aan hem; het werd de basis voor het label Basic Beat en een hit waarmee hij maanden door het land toerde.

Wat het kostte

De prijs van het vak is een eenzaamheid die het publiek niet ziet. Voor een volle zaal kun je doodeenzaam zijn, beaamt hij, want de show must go on. Hij kent het patroon: het wakker liggen terwijl iedereen slaapt, en de lege maandagen, dinsdagen en woensdagen tot het weer donderdag werd en alles opnieuw begon. Over de absolute top, de dj’s die de hele wereld moeten bespelen voor honderdduizenden per show, zegt hij dat ze door alle grenzen heen gaan en teams nodig hebben die hotelverdiepingen afhuren zodat er geslapen kan worden. Zijn eigen liefde ligt bij een ander soort dj: ‘ik hou van een DJ die niet in de spotlight staat, maar die tegen je zegt: kom maar hier, ik ga je meenemen op een reis, en over drie uur zet ik je veilig terug.’

Een harde rekening kreeg hij ook letterlijk gepresenteerd. Na de dood van zijn broer, die altijd zijn administratie bewaakte, maakte hij een jaar lang geen enkele envelop open, met een grote aanvaring met de fiscus tot gevolg, tot er een sticker op zijn auto zat. Tegenwoordig is zijn leven rustiger en, in zijn woorden, minder eenzaam. Hij is sinds halverwege de jaren tien getrouwd en heeft twee kinderen, even onhandelbaar en extravert als hij vroeger zelf was, en hij geniet ervan. Hij maakt nog steeds muziek vanuit zijn studio onder zijn huis, werkt via online platforms met muzikanten over de hele wereld, en verkent daarin ook AI. Zijn vroegere prijs was meer, meer, meer; zijn prijs nu is dat de leegte van de doordeweekse dagen verdwenen is. ‘Dat heb ik niet meer, dat vind ik fantastisch.’

Drie tips van Ronald

Doe niemand na. ‘Wees gewoon volledig jezelf, ook al zegt je hele omgeving: maar die ander is al heel succesvol, die is er al.’

Omarm de minimale kans op succes en trek je van niemand iets aan. ‘De kans dat jij de volgende grote naam wordt is heel klein, maar die kans is er wel. Zelfs als je een hele dansvloer leegdraait, heb jij gelijk, dan snappen zij het gewoon niet.’

Denk altijd voorwaarts. ‘Want vroeger was niks beter.’

Eén harde les

‘Ik heb toen een jaar lang geen ene envelop opengemaakt. Totdat er een sticker op mijn auto zat dat de man met de blauwe hamer zou komen.’

De vraag aan jou

Doe jij wat echt van jou is, of kijk je teveel naar wie er al staat, en weet je dat aanzien en geld de eenzaamheid niet wegnemen als je vergeet elke dag te leven?

Tegen de stroom in