Kijk, luister en lees
René Mioch bij Doorzetters
Open het gesprek en lees het volledige portret uit Doorzetters 2 — 52 ondernemers over de prijs van hun succes.
Boek 2 · Het familiebedrijf
René Mioch: Hij stapte uit zijn eigen bedrijf, niet omdat het misging, maar omdat de passie weg was
Boekhoofdstuk uit Doorzetters 2 — 52 ondernemers over de prijs van hun succes. Een geschreven portret, geen woordelijk transcript. Functies, cijfers en omstandigheden kunnen inmiddels veranderd zijn.
‘Geld is nooit mijn drijfveer geweest. Het is altijd gefocust geweest op het creëren van een wereld.’
Hoe de bekendste filmjournalist van Nederland leerde dat een bedrijf zonder passie niets voor hem is, en hoe hij na een levensbedreigende infectie sterker terugkwam dan ooit.
Voor René Mioch was het moeilijkste moment in zijn loopbaan niet een verlies of een faillissement, maar een beslissing. Vijftien jaar geleden begon hij met partners een bedrijf, en op een gegeven moment moest hij besluiten daar weer uit te stappen. Niet omdat het misging, maar omdat passie daar niet langer centraal stond. ‘Het was een bedrijf waar we het in mijn ogen goed deden, maar waar het draaide om het geld verdienen,’ en dat was niet zijn ding. Dat besluit nemen, en het zijn medewerkers vertellen, vond hij zwaarder dan het faillissement van zijn andere bedrijf New Haven in 2014, waarna hij met een doorstart al het personeel in een andere BV opving.
Het tekent een man die altijd één ding voorop stelde. Mioch is bekend van radio en televisie en geldt als een icoon in de Nederlandse filmjournalistiek, met een loopbaan van meer dan vier decennia, interviews met Hollywood-grootheden en het geestelijk vaderschap van de Rembrandt Awards. Maar de motor was nooit geld of een eigen directiekamer. ‘Ik ben helemaal niet de ondernemer die altijd gedroomd heeft van een bedrijf met een eigen kamer en ervan droomt CEO te zijn,’ zegt hij. Hij verwijst naar een eerdere Doorzetters-aflevering waarin verteld werd dat John de Mol nooit CEO werd omdat hij dat niet wilde, en hij begrijpt precies waarom: wie dat wel is, is verantwoordelijk voor alles en moet door alle ellende binnen een bedrijf heen.
Het kantelmoment
Het echte kantelpunt kwam tijdens corona, voor hem verrassend genoeg de meest inspirerende tijd. Niemand had nog perspectief, en juist toen stapte hij uit zijn bedrijf. ‘De hele wereld wist niet wat hij ging doen,’ zegt hij, en dat nam de druk weg om te weten wat hij zelf moest doen. Interviews liepen via internet; hij had George Clooney gewoon virtueel in zijn kamer staan. In die leegte ontdekte hij wat hij van nature kon: zich in een moeilijke tijd terugtrekken, hergroeperen en weer doorgaan.
Die houding wortelt diep. Mioch groeide op in Waalwijk en werd door zijn ouders altijd meegenomen naar de film. Toen er naast zijn ouders een bioscoopeigenaar kwam wonen, leende hij op zaterdagavond een 16mm-projector en draaide hij klassiekers die hij naar eigen zeggen amper begreep, op school en op zijn verjaardagen. Die liefde ging nooit meer over. Via de ziekenomroep en de radio belandde hij bij het filmfestival van Cannes, waar hij zich in 1979 zonder enige schroom voorstelde als Dutch Radio en zomaar Francis Ford Coppola en Jack Nicholson aansprak. Nicholson zei hem ooit iets wat bleef hangen: ‘you need me more than I need you.’ Bij Veronica leerde hij vervolgens hoe je zakelijk met dingen omgaat, al bleef de passie voor film altijd de basis.
Wat het kostte
Wat het hem bijna kostte, was zijn leven. In 2024 kreeg hij een bacterie in zijn bloed, vermoedelijk via een ontstoken kies, die zijn hartklep aantastte en wervels onder in zijn rug aanvrat. Pas na de operatie werd hij geïnformeerd over hoe heftig het werkelijk was geweest; tijdens de zes weken in het ziekenhuis ging hij naar eigen zeggen lachend door het leven en wilde hij geen kamer alleen, omdat hij elk nieuw karakter dat werd binnengeschoven als een toneelstuk beschouwde. Zes weken lang kreeg hij 24 uur per dag antibiotica, hij viel achttien kilo af en moest weer met een rollator leren lopen. Inmiddels is hij naar eigen schatting weer voor tachtig tot vijfentachtig procent terug, en het bijzondere is dat de aangetaste wervels weer aangroeien.
Vandaag is hij precies waar hij wil zijn: een eenmansbedrijf zonder één vervelende afspraak in zijn agenda, waarin hij zelf bepaalt waar het heen wil. Hij levert aan Shownieuws en Duitse televisie, en ontdekte dat hij na al die jaren liever haalt dan brengt, of liever nog: dat hij eindelijk kan brengen wat hij heeft opgehaald. Zijn diepste overtuiging is dat geld nooit de drijfveer mag zijn, niet in zijn werk en niet in de film. ‘Als je een film ingaat omdat je er geld mee wil verdienen, moet je het al gelijk niet doen,’ zegt hij, want film is een loterij waarin de onverwachte kleine titel ineens een groot succes wordt. Hij toert nu met het orkest Cine Music, reikt na tien jaar weer de Rembrandt Awards uit en maakt een documentaire over een vriendin in Los Angeles die op haar eigen voorwaarden afscheid van het leven wil nemen.
Drie tips van René
Laat geld niet je drijfveer zijn. ‘Alles wat je najaagt om het geld is complex. Alles wat je vanuit passie en een echt intrinsiek gevoel doet, is veel mooier en houdt langer stand.’
Trek je terug, hergroepeer en ga weer door. ‘In een tijd waarin het niet goed gaat, even je terugtrekken, opnieuw ordenen en dan weer verder. Dat is wat mij gelukkig van nature is meegegeven.’
Bouw je netwerk breed en oprecht op. ‘Leer ook de partners en assistenten van de mensen die het voor het zeggen hebben goed kennen, en zorg dat mensen weten dat je ze niet naait.’
Eén harde les
‘Ik had een bedrijf dat volgens mij hartstikke leuk was, maar waar niet meer de passie centraal stond. Toen heb ik moeten zeggen: dat is niet mijn ding, ik stap eruit. Dat vond ik heel lastig.’
De vraag aan jou
Bouw jij nog vanuit passie, of is het geld stilletjes je drijfveer geworden, en durf je weg te lopen van iets wat goed loopt zodra de bezieling eruit is?