Oos Kesbeke bij Doorzetters

‘Mijn vader was mijn allerbeste vriend.’

Over een oorlog met je vader, een verlies dat je niet zag aankomen en de keuze om beheersbaar te blijven.

‘Het moeilijkste moment in mijn carrière is het weer terugkomen in de zaak, nadat ik een derde wereldoorlog met mijn vader had uitgevochten.’ Zo opent Oos Kesbeke, derde generatie van het Amsterdamse tafelzurenbedrijf dat sinds 1948 augurken en uitjes maakt. De ruzies gingen altijd over de zaak. Zijn vader was streng en trots, en alles wat fout ging kwam op het bordje van de jonge Oos terecht, tot in het extreme. ‘Men zegt: we hebben precies hetzelfde karakter.’ Het escaleerde, en uiteindelijk holde hij gillend de deur uit. Hij was in de twintig, en bleef ongeveer een jaar weg. Zijn moeder was daarbij de buffer die er altijd tussenin zat en uiteindelijk de boel weer lijmde. ‘Ze gaf ook wel aan: je vader heb je echt nodig.’

Het keerde, en dat is wat het verhaal draagt. ‘Ik zeg altijd: eigenlijk vanaf dat punt is het zo geweest dat mijn vader mijn allerbeste vriend was.’ Toch botste het daarna nog jaren, vooral over de toekomst. Toen Oos voorstelde de productie te automatiseren omdat niemand de blikken van tien kilo nog met de hand wilde opstapelen, vond zijn vader hem gek. ‘Het is toch altijd goed gegaan.’ Oos kocht de machine toch. ‘Toen had hij zo de schijt in dat hij een half jaar niet in de fabriek is gekomen.’

Het kantelmoment

Het zwaarste kantelmoment in zijn leven lag buiten de zaak. Zijn vrouw Marcella werd op haar zesendertigste ziek. ‘Wij kwamen aan in het Antoni van Leeuwenhoek en toen heb ik in de status gekeken, en daar stond ook een levensverwachting in. Daar stond plus minus zes maanden.’ Dat geeft een tik, zegt hij, maar na twee jaar leefde ze nog en ging het goed, tot een telefoontje over buikpijn. De volgende ochtend bleek het in de lever te zitten, en toen ging het heel snel. Op de vraag of je je daar ooit op kunt voorbereiden, is hij eerlijk: hij wist dat het zou gebeuren en kon zich erop voorbereiden, anders dan zijn vriend Jonnie Boer, die plotseling wegviel. Na Marcella’s overlijden nam Oos zich voor een tandje minder te gaan werken, want zo had het leven geen zin. ‘Dat heb ik geloof ik drie maanden volgehouden. Het zit in je, denk ik. Krijgen we nooit uit.’

Wat het kostte

Wat het hem kostte, was verdriet dat hij niet wegpoetst. De jarenlange strijd met zijn vader hebben hem veel pijn gedaan, maar maakten hem ook harder. ‘Eén ding moet ik gezegd hebben: hij heeft me wel leren werken.’ En het verlies van Marcella, op zo jonge leeftijd, draagt hij mee als iemand die nu weet hoe hij anderen die hetzelfde overkomt kan bijstaan. Recent verloor hij zijn beste vriend, sterrenkok Jonnie Boer, onderweg naar Bonaire. ‘Ik ben er nog steeds beroerd van, want het was echt een maat van me.’ Het was die vriendschap, ooit ontstaan uit een toevallig telefoontje en een eerste ontmoeting in de keuken in Giethoorn, die Kesbeke van een eenvoudige conserveboer naar de top van de markt bracht. ‘Koks zijn voor mij kunstenaars,’ zegt hij, en van Jonnie leerde hij werken met kruiden en specerijen waar hij nog nooit van had gehoord.

Vandaag houdt hij het bewust klein en beheersbaar. Hij heeft collega’s groter en groter zien worden en zien omvallen. ‘Ik wil het beheersbaar, met een leuk team mensen. We moeten knetterhard werken, maken mooie spullen, en dat is goed zo.’ Hij werkt in één shift, met een team van zo’n dertig man, en weigert de bestaande klanten te verwaarlozen voor grotere. Innovatie staat bij hem niet tegenover ambacht maar ernaast: hij maakt kimchi en zelfs een gemberthee op basis van verse gember, en test een pop-upconcept met een uitgeholde augurk, de pickle boat, twee maanden lang in Zwolle. De tv-serie, die van RTL 5 naar RTL 4 promoveerde, ziet hij niet als marketinginstrument maar als wat het is. ‘Ik wil mensen laten zien dat het niet vanzelf gaat.’ En zijn twee zoons werken inmiddels mee, een droom die uitkomt, al weet hij dat hij hard voor ze is. ‘Ik wil voorkomen dat alle kuilen waar ik in ben gevallen, dat zij eroverheen stappen.’

Drie tips van Oos

Doe waar je goed in bent. ‘Waar je niet goed in bent, moet je echt door een ander laten doen. Focus je op je kernkwaliteiten.’

Doe alleen wat je leuk vindt. ‘Ga nooit iets doen als je er geen lol in hebt, want dan ben je een potentieel hartpatiënt en dat moet je ook niet willen.’

Weet waar je aan begint. ‘Als je echt succes wilt hebben als ondernemer, dan heb je geen negen tot vijf. Dan moet je ervoor knallen, en dat kost ook privé offers.’

Eén harde les

‘Ik nam me voor een tandje minder te werken. Dat heb ik geloof ik drie maanden volgehouden. Het zit in je, je krijgt het er nooit uit.’

De vraag aan jou

Durf jij beheersbaar en klein te blijven met een leuk team, ook als je de neiging hebt om altijd maar groter te willen?