Michel Bleekemolen bij Doorzetters

‘Maar goed, ik ben gek.’

Over een schoonmaakbedrijf dat hij durfde los te laten, een familie-imperium op vier wielen, en waarom hij autorijden verschrikkelijk vindt.

‘Het zijn miljoenen,’ zegt ondernemer en voormalig F1-coureur Michel Bleekemolen als hem wordt gevraagd hoeveel hij per jaar aan auto’s besteedt. Maar zijn moeilijkste moment lag niet in het geld. Het lag in de keuze om zijn schoonmaakbedrijf los te laten. Toen er nieuwe wetgeving kwam waarbij ondernemers zelf het ziekengeld moesten gaan betalen, keek hij naar zijn ziekmeldingen en besloot te verkopen. ‘Dat was even moeilijk, want ik had nog niet direct iets anders wat ik wilde gaan doen. En de schoorsteen thuis moest blijven roken.’ Hij verkocht op 31 december 1992 aan een groot schoonmaakbedrijf en opende op 8 februari 1993 zijn eerste indoor kartbaan, naar eigen zeggen wereldwijd de eerste. ‘Ik had ook direct zoveel aanloop, dat was ongelofelijk.’

Het runnen van dat schoonmaakbedrijf was lastig geweest naast het racen. Op maandag stond hij regelmatig in de krant, en dan kwam het commentaar. ‘Hij kan wel in Monaco racen, maar schoonmaken is er niet bij.’ Hij loste het op door die mensen uit te nodigen bij races, waarna ze respect kregen. Toen het verkocht was, kwam de rust.

Het kantelmoment

Het kantelmoment lag op zijn 72e, na een carrière waarin hij zelfs Formule 1 had gereden. Een Oostenrijks team huurde hem in om op Spa te rijden in een GT2-auto met 700 pk, juist omdat hij nooit crashte. Met nog drie bochten te gaan lag hij vijfde, bleef hangen in een bocht en vloog frontaal de muur in. ‘Ik brak mijn rug.’ Zijn nieren scheurden. Hij reed dat jaar het halve seizoen niet, maar het tweede jaar racete hij gewoon weer, met de auto de takel in en uit. ‘Maar goed, ik ben gek.’ Anderhalf jaar later ging hij toch skiën, met zijn kleinzoon van elf, en werd op de piste door een Nederlandse snowboarder geraakt. Opnieuw zijn rug gebroken, vier ribben, een rib door de long. Twee dagen bewusteloos in een Oostenrijks ziekenhuis. Zijn kleinzoon mocht niet mee in de helikopter omdat hij geen Duits sprak, tot een Nederlands echtpaar de relatie uitlegde. Toch stapte Michel daarna weer in de auto. Angst kent hij niet achter het stuur. ‘Ik zit alleen maar te kijken vanuit welke hoek ik erop kom en dan zit ik alleen maar te berekenen hoe hard die wordt.’ Wat hij wel merkt, is de leeftijd. ‘Ik ben overal een, twee kilometer te langzaam.’

Wat het kostte

Wat het hem kostte, is een rug die nooit meer helemaal goed komt. ‘Ik mis een stukje van mijn rug.’ Hij kan daarom nog steeds zijn schoenen niet goed vastmaken. Maar de andere prijs zit in het loslaten. Toen de algemeen directeur en iemand uit het kader vertrokken, en zijn zoon Sebastian het zwaar had, kwam hij toch weer in het dagelijkse bestuur van zijn bedrijven terug. De disciplines liepen uiteen, van evenementen en catering tot techniek en de indoorbanen, en dat trok de vertrokken directeur niet meer. Daarnaast kreeg hij meerdere keren met geweld te maken: in Frankrijk werd hij meermaals overvallen, een keer vlak voor Monaco toen mannen op een motor de tas van zijn vrouw grepen en haar pepperspray in het gezicht spoten. ‘Mijn vrouw kreeg het vol in haar gezicht. Die heeft jarenlang bij de oogarts gelopen.’ Hij reed met één oog door, in de tweede versnelling, naar het volgende dorp.

Vandaag is hij de pionier die een familie-imperium bouwde en het runnen ervan langzaam overdraagt. Race Planet telt ongeveer 160 medewerkers, met family entertainment in Amsterdam, een kartbaan in Delft (Mijdrecht is verkocht omdat het te lokaal werd) en race-experiences op Zandvoort met zo’n 130 auto’s, oplopend tot ruim 200 inclusief classics. Hij investeerde de laatste jaren rond de 9 miljoen in auto’s en kocht net voor een ton aan elektrische Renaults. Zoon Sebastian runt het bedrijf inmiddels, zoon Jeroen racet en werkt voor de NOS, en ze beslissen vrijwel alles samen. ‘Als ik nu zie hoe goed ik samenwerk met Sebastian, dat is het mooiste wat er is.’ Zijn doel: honderd worden. ‘Ik voel me elke dag geweldig, ik ben nooit moe.’

Drie tips van Michel

Laat je niet verleiden tot het ideaalbeeld. ‘Doe goed marktonderzoek.’

Bouw een goede relatie met je financiers. ‘Het eerste wat we deden: die mensen uitnodigen. Kom even langs, kijk wat wij doen. Dan heb je meteen een vriend.’

Blijf realistisch en ga op je eigen gevoel af. ‘Laat je niet leiden door allerlei mensen die tips geven, ga op je eigen gevoel af, maar let goed op dat het allemaal realistisch is.’

Eén harde les

‘De schoorsteen thuis moet blijven roken.’

De vraag aan jou

Durf jij een succesvol bedrijf los te laten als je voelt dat er iets beters wacht, ook zonder dat het volgende al klaarstaat?

Bouwen vanuit niets