José van Dalen bij Doorzetters

‘Eigenlijk is de rode draad dat ik te snel elke keer wil handelen.’

Over een bedrijf vol vrouwen, een verkoop die ze niemand vertelde, en de tatoeage die ‘ademhalen’ betekent.

‘Mijn vader overleed, een week later heb ik gewoon ontslag genomen, mijn bedrijf opgericht, mensen ontslagen, mensen aangenomen.’ Zo vat José van Dalen de rode draad van haar verhaal samen. Het moeilijkste moment is voor haar nooit één gebeurtenis, want waar iets moeilijks komt, ziet zij een kans. Maar de keerzijde benoemt ze net zo scherp: ze wil te snel handelen. ‘Dus te snel van: oh, er is iets gebeurd, ik ga maar door. En daardoor lig ik dan ’s nachts weer wakker. Wat heb ik nou gedaan? Had ik het juiste besluit genomen?’ De drive om haar eigen boontjes te doppen kreeg ze van haar vader, met wie ze een goede band had en die in de offshore werkte. ‘Als je iets wil bereiken, moet je het zelf doen.’

Voordat ze ondernemer werd, was ze sprinter op redelijk hoog niveau, tot ze rond haar zestiende haar kruisbanden scheurde. Daarna deed ze van alles, van hostesswerk tot aerobicsinstructeur, en overal zat datzelfde lobbyen om haar eigen klussen binnen te halen. ‘Goed voorbeeld doet goed volgen,’ zegt ze, of dat nu een squat op de aerobicsvloer is of een meeting om tien uur waar ze niet te laat binnenkomt. Na haar studie en een wereldreis rolde ze de IT in, juist omdat ze die niet kende, werkte vier jaar bij een IT-bedrijf en leerde daar het salesvak. ‘Sales is een numbers game.’

Het kantelmoment

Het kantelmoment kwam met haar vaders overlijden. Ze had 2 procent aandelen in het bedrijf waar ze werkte en dacht dat ze onmisbaar was. ‘Ze zeiden nee, goed, ga maar.’ Op haar 28e, zonder kinderen, begon ze voor zichzelf. Ze omzeilde haar concurrentiebeding via freelancen, zette een businessplan op en lanceerde Qiss IT, bewust met een Q in plaats van een K: Qualified In Seeking Solutions, ‘keep it short and simple.’ Haar overtuiging was dat sales- en recruitmentdames vrouwen moesten zijn, omdat ze die op de mannenmarkt beter zag werken. ‘Vrouwen verkopen beter bij mannen dan mannen bij mannen.’ Ze beschrijft hoe een man in de sales vaak dacht het beter te weten, terwijl de dames vroegen: laat me zien hoe je dat gedaan hebt, en dan kwamen ze met een beter voorstel. Het hele bedrijf bestond uiteindelijk uit vrouwen, met één man op finance. Ze detacheerden voornamelijk in functioneel beheer, support en servicemanagement, en matchten skills van bijvoorbeeld vrouwen met een afgeronde marketingstudie op IT-rollen.

Wat het kostte

Wat het haar kostte, was de connectie met haar bedrijf toen het te groot werd voor haar manier van werken. Ze bleef hangen rond de 150 mensen en 10 miljoen omzet. ‘Dat kwam omdat ik een micromanager ben. Perfectionistisch op dat vakgebied. Te veel controle wil houden. Ik kon geen MT bouwen.’ Een goede CEO aannemen lukte niet; zodra ze dacht dat het goed ging, liep het de andere kant op. Tegelijk verdween haar energie omdat ze alleen nog branden aan het blussen was: personeel dat wegging, ziek was, klanten die de tarieven wilden verlagen. ‘Ik hoorde niet meer de successen. En daar krijg ik dan geen energie van.’ Ze besloot een strategische partner te zoeken, niet zozeer voor de cash maar voor iemand die de pijn zou delen en die de groei aankon. Omdat haar bedrijf zo strak op processen en data was gebouwd, kon ze het binnen drie maanden verkopen aan investeringsmaatschappij Triton. ‘Ik heb nog nooit zoiets heftigs meegemaakt. 24 uur per dag aanstaan, ’s avonds tot half drie nog met advocaten aan de lijn.’ Haar grootste fout zat in de communicatie: niemand van haar personeel wist dat ze verkocht. Ze tekende tijdens de kerstperiode bij een benzinepomp bij de BP op de A4, reed naar de Zuidas, en vertelde het pas een week later. ‘Dan kijken 25 meiden je aan van wat? Waarom? Hoezo?’ Achteraf had ze moeten zeggen: we zoeken een strategische partner. ‘Daarin had ik weer te snel gehandeld.’

Inmiddels werkt ze als de Dutch Sales Doctor en met haar Succes Lab. Ze geeft salestrainingen, coaching en keynotes, is mentor bij NL Groeit, en is overdag thuis voor haar kinderen. Haar zeven business-inzichten heeft ze met haar coach Mabel van den Dungen en haar kinderen omgevormd tot zeven organen: het brein als datacentrum, de lever als processen, de wervelkolom als leiderschap, het immuunsysteem als weerbaarheid, de ogen als eerste indruk, de longen als fun en zuurstof, en het hart als communicatie. ‘Ik maak bedrijven beter, ik doe vooral een anamnese om de diagnose te stellen en vervolgens een consult te geven.’ Een tatoeage op haar lijf vat haar grootste les samen: breathe.

Drie tips van José

Werk op data, neem aan op je hart. ‘Werk op basis van data, stuurcijfers, dashboards. Maar de basis ligt bij het aannemen van personeel: je hart, je intuïtie daarin gebruiken.’

Doe iets vanuit passie, niet vanuit geld. ‘Ik zie ook ondernemers die dingen vanuit geld doen, van ik wil miljonair worden. Dan denk ik: daar kan ik niks mee.’

Vier successen. ‘Geniet van de momenten. Als je die miljoen omzet haalt, vier dat dan met z’n allen, geniet ervan.’

Eén harde les

‘Niemand van mijn personeel wist dat ik verkocht. Daarin had ik weer te snel gehandeld.’

De vraag aan jou

Herken jij de neiging om te snel te handelen in plaats van eerst even te luisteren, en wat zou het je opleveren als je dat omdraait?