Fabienne Chapot bij Doorzetters

‘Niemand kon mij vertellen wat ik had. Dus ik dacht: ik word misschien blind.’

Over een verloren ton, een parasiet in haar oog en het lef om gewoon je eigen naam op de gevel te zetten.

‘Ik weet niet hoe ik dit moet oplossen.’ Dat dacht Fabienne Chapot toen ze halverwege de reis naar Bali de productie van haar bedrijf naar India verplaatste, omdat de grote aantallen daar wel haalbaar waren. Ze had er naar eigen zeggen veel te makkelijk over gedacht. Ze maakte honderdduizend euro over aan een nieuwe leverancier en gaf haar eerste samples mee om na te maken. Twee weken later kwam het telefoontje. ‘Luister, we gaan failliet. Die honderdduizend euro krijg je niet meer terug en we kunnen je samples niet meer maken.’ Het ergste was niet eens het geld, maar de productie die stil dreigde te vallen, precies op het moment dat in vijf, zes landen het inkoopseizoen moest beginnen. ‘Als ze geen samples hebben, komen die klanten na twee maanden niet meer terug.’

Ze redde het via haar mentor Michiel Witteveen, die een goede vriend had in India. Iemand haalde de samples op en maakte in anderhalve week nieuwe kopieën in dezelfde kleuren leer. Het inkoopseizoen kon beginnen. Het bedrijf telde toen vijftien à twintig man; nu zitten er met de winkels mee zo’n 130 tot 135 mensen. De honderdduizend euro heeft ze later terugverdiend, niet teruggehaald.

Het kantelmoment

Het kantelmoment kwam niet op de werkvloer maar tegelijk op drie fronten in haar leven. Ze was rond de vierendertig, had na negen jaar gevoeld dat het tassenmerk Fab echt tractie had, en wilde de stap naar kleding maken. Daar had ze geen modeopleiding voor, dus dat voelde als een te hoge greep. Tegelijk besloot ze haar eigen naam op de gevel te zetten, juist het soort beslissing waar veel ondernemers later spijt van krijgen. Bij haar merkregistratie liep ze tegen het probleem aan dat alles op Fab leek en dat ze elke week een brief van een ander merk kreeg. "Als ik mijn eigen naam gebruik, heb ik nooit meer gezeik." Dat zij dat met iets meer nadenken misschien anders had moeten doen, wuift ze weg. "Dat is wel echt een beetje mijn karakter. Ik leef nu, ik doe het nu, ik zie het later." En in datzelfde jaar werd haar zoon Hugo geboren en ging haar relatie over. Dat was het kantelmoment. Tegelijk en in datzelfde jaar begon ik mijn nieuwe bedrijf. Dus dat was nogal veel bij elkaar.

Wat het kostte

Wat het kostte, vat ze zonder opsmuk samen. "Bloed, zweet en tranen, dat is het beste hoe ik het kan formuleren." Twaalf jaar lang had ze, als ze het optelt, een stijve nek en hoofdpijn van pure stress, plus hartkloppingen. "Ik ben nooit echt omgevallen, maar ik heb drie keer tegen het randje gezeten." Het zwaarste jaar was recenter, en daarna dat gaf ze en dat een onvoldoende, ongebruikelijk voor iemand die naar eigen zeggen meestal richting de negen zit. Op haar vierentwintigste had ze al een parasiet in haar oog gekregen, in het enige goedziende oog dat ze heeft. Anderhalf jaar geleden begon dat oog veel pijn te doen. Ze kreeg prednison, een paardenmiddel dat eigenlijk maar twee weken mag, en gebruikte het zes maanden. Daarna ging haar zicht bijna wekelijks achteruit en kon niemand haar vertellen wat het was. "Ik dacht gewoon: ik word misschien blind." Voor het eerst in haar leven werd ze somber en lag ze veel in bed. Het verlossende antwoord bleek staar aan de achterkant van haar lens, veroorzaakt door dat halfjaar prednison. Een operatie verhielp het. "Nu is het helemaal goed."

Vandaag runt ze een merk dat zijn omzet in zes, zeven jaar vertienvoudigde en dat ze anderhalf jaar geleden, in een grote sessie met het hele team, opnieuw positioneerde, omdat de distributie te breed was geworden en de trends veranderden. Ze stuurt nu de commerciële tak aan, deelde lang de leiding op en gaf op een gegeven moment het roer uit handen aan iemand die het beter kon, iets wat haar makkelijk afging. ‘Het voordeel is dat mijn ego niet super groot is. En dat ik ook wel echt wat zelfkennis heb.’ Ze deelt de zorg voor Hugo nu vijftig-vijftig met zijn vader en gunt zichzelf over een paar jaar iets meer rust, misschien een sabbatical en het mentoren van andere ondernemers. Het merk laat ze meegroeien zonder dat het te veel met haarzelf meegroeit; haar marketing director antwoordde ooit met één rake vraag: ‘Groeit het merk mee met jou?’ De creative director is negenentwintig, het designteam jong, en dat vindt ze precies goed.

Drie tips van Fabienne

Just do it. ‘Niet te moeilijk nadenken over je plannen. Het is de Nike-leus: just do it, gewoon gaan.’

Geloof in jezelf. ‘Heel cliché, maar toch. Als ik erover nadenk hoeveel mensen mij hebben afgeraden om met kleding te beginnen in die markt.’

Verzamel de juiste mensen. ‘Doe er alles aan om te zorgen dat ze blij zijn, maak connectie met ze, zodat ze niet voor je werken maar met je.’

Eén harde les

‘Ik ben nooit echt omgevallen, maar ik heb drie keer tegen het randje gezeten.’

De vraag aan jou

Welke beslissing neem jij vanuit je gevoel, ook als verstandige mensen om je heen je afraden om eraan te beginnen?