Dinand Woesthoff bij Doorzetters

‘Als er niets op het spel staat, wat moet ik er dan mee.’

Over een dubbeltje per album, een merk dat hij niet bedacht en het besluit om steeds weg te geven wat net begon te lopen.

Een jochie van vijf jaar oud ligt op de vloerbedekking. De zon valt op zijn gezicht. Uit de radio komt muziek. Op dat moment voelt hij iets wat hij nog niet kan benoemen. Het is niet alleen het geluid, het is contact. ‘Je hebt dromen over de wereld veroveren en platencontracten en stadions en al die dingen,’ zegt hij daar decennia later over. ‘Maar wat niet vormbaar is, is dat jochie van vijf op de grond dat luistert naar de radio en voelt dat er iets is dat contact met mij maakt.’

Dat jochie heet Dinand Woesthoff. Alles wat erna kwam begint bij die ene seconde van herkenning: de eerste plaat met Kane, de prentenboeken die in eenenveertig landen op televisie verschenen, het pretpark dat er nooit kwam, de jurystoel bij The Voice en de elf hectare grond die hem in Engeland staat op te wachten. Hij groeit op met de overtuiging dat iedereen zijn hart volgt en komt er pas later achter dat dat niet zo is. Tegen zijn ouders zegt hij: ik ga studeren, maar dat doe ik voor jullie. Naast die studie begint hij een strandtent. Muziek blijft het vuur.

Als dat vuur vlam vat ligt er vrij snel een platencontract. Hij is jong, hij heeft zijn vriend Dennis van Leeuwen aan zijn zijde, en samen denken ze slim te zijn. Ze hebben de foldertjes van de Popunie gelezen. Maar tegenover ze zit een platenmaatschappij met honderd jaar routine in de benen. De deal die ze tekenen is verre van goed: een dubbeltje per verkocht album, en dan voor het hele universum, niet alleen voor de aarde. Mocht er ooit een markt opengaan op Mars, dan was het maar vast geregeld. Pas na honderdduizend verkochte albums stapt Woesthoff naar de top van het bedrijf met een tienpuntenplan en twee scenario’s. Linksaf: we maken het contract af zoals het er ligt, en daarna ben je ons honderd procent kwijt. Of rechtsaf: we praten over wat hier werkelijk aan de hand is. Hij vraagt de platenbaas wat die er eigenlijk zelf van vindt, en vervolgens hervormt die het hele plan. Eerlijker, ruimer, voor allebei. De les zit niet in het bedrag, maar in het feit dat hij het zelf moest ondervinden. Zorg dat je de advocaat hebt die je kunt betalen, zegt hij sindsdien, en de accountant die je kunt vertrouwen.

Het kantelmoment

Kane is succesvol, het gaat hard, en dan gebeurt het. Zijn eerste vrouw overlijdt. Hun zoon is vier maanden oud. Op dat moment blaast het leven alle plannen, alle aannames en alle labels in één klap weg. Drie weken later gaat de telefoon. Kane krijgt een grote deal aangeboden in het Verenigd Koninkrijk, de call waar ze als band hun hele leven op hadden gewacht. Sinds Pussycat in 1976, zegt hij, had geen Nederlandse band meer bij Top of the Pops gestaan. Sony was er al voor overgekomen, de BBC ook, en achter Engeland lonkte Amerika. Woesthoff neemt de call aan. Hij weet dat hij halfdood is en dat hij dit eigenlijk niet kan doen op de manier waarop het moet, met die bijna egocentrische overtuiging dat de wereld op je wacht. Maar de droom is te oud om hem ongeopend te laten, en het is ook de kans van Van Leeuwen. Dus gaan ze.

Het lukt niet. Jaren later, tijdens de opnames van een documentaire over Kane, kijkt Sarah Silver, destijds president van Sony BMG UK, hem via een videoverbinding aan en zegt: ‘Guys, you were so close.’ Woesthoff klapt zijn laptop dicht en zwijgt. Het is het enige waarvan hij vandaag nog denkt: zonde dat het niet gelukt is. Voor al het andere geldt: ‘Dit is het leven en ik ben super blessed.’

Wat het kostte

De karakters waren niet van hem. Woezel en Pip zijn bedacht door zijn eerste vrouw, Guusje Nederhorst. Na haar overlijden ligt er nog werk in een lade en vraagt haar uitgever of er nog iets uit moet komen. Woesthoff zegt: we brengen het uit, al verkopen we er maar één, dan koop ik die zelf. Het worden geen vijftienduizend boeken, in die tijd de definitie van een bestseller, maar tweehonderdvijfenzeventigduizend exemplaren in één jaar. In 2007 richt hij Dromenjager op. Hij accepteert net als bij Kane eerst de scheve deal, mits hij er iets mee kan bereiken, en als het succes zich aandient draaien de tafels. Zo komt hij op directieniveau bij Unilever en Ahold te zitten en doet hij zaken in China met partijen die spelen voor twee miljard kijkers. De boekjes belanden in vijfenzestighonderd verkooppunten en de serie in eenenveertig landen. Toch laat dat succes zich niet door marketing alleen verklaren. Kinderen kiezen zelf welk boekje uit een stapel van veertig hun lievelingsboek wordt. Daar zit de magie, en daar zit precies het ding waar AI volgens hem niet bij komt.

Toen Lucy en hij besloten Dromenjager te verkopen, lag er nog één droom op tafel: een eigen pretpark. De gesprekken waren ver, de locatie was goed, maar het betekende een commitment van nog eens tien jaar. Er lag veel geld op tafel, en toch was er dat ene gevoel: ik geloof niet dat ik dit voor honderd procent kan doen. Hij liet het los. Van Hoorne Entertainment nam het merk over, opende het pretpark, en Woesthoff gunt het Michael van Hoorne van harte. De periode dat hij het zelf mocht doen, zegt hij, was zo gaaf, en dat is genoeg. Hetzelfde patroon zag hij bij de stichting die hij oprichtte ter nagedachtenis aan zijn vrouw en die nu Het Vergeten Kind heet: bij de derde bestuurswisseling voelde hij dat het niet meer paste, hij gaf het door, en zijn opvolger maakte het groter dan het onder hem ooit zou zijn geworden.

Drie keer had hij nee gezegd tegen de jurystoel bij The Voice. Toen het programma na jaren stilstand opnieuw aanklopte, kwam hij met een voorwaarde: prima, ik kom auditeren, maar het is ook voor jullie een auditie. Hij wilde voelen of de productie hem en zijn medecoaches de ruimte zou geven om vanuit de muziek te werken. Dat bleek zo, en toen kwam Thijs Veldhuis op, eenentwintig jaar, eigen lied, achter de piano, en voelden vier coaches tegelijkertijd hetzelfde. Inmiddels zit Woesthoff zelf op een keerpunt. De outward journey, het bouwen, het artiest zijn, voelt klaar. Op Ibiza brengt hij al jaren stukken land terug naar wat ze ooit waren, en in Engeland wacht hetzelfde op grotere schaal: elf hectare, gericht op rewilding en biodiversiteit. Bang voor de dood is hij niet. Aan iedereen die hem bij eigen verlies benadert geeft hij steeds dezelfde zin door: in het donker zit heel veel licht.

Drie tips van Dinand

Blijf het centrum van je eigen zwaartekracht. ‘Wat jij uitstraalt komt voort uit wie jij op dit moment bent. Niet uit de verwachtingen van anderen. In een tijd waarin zoveel mensen leven om aan de verwachtingen van een ander te voldoen, ligt daar het zwaarste werk.’

Omring je met mensen die op vele fronten beter zijn dan jij. ‘You can’t do epic shit with basic people. B-spelers nemen C-spelers aan, en dan ga je down the drain.’

Zorg dat er altijd iets op het spel staat. ‘Als er niets op het spel staat, wat moet ik er dan mee? Maar wie alles inzet moet ook bereid zijn de klap te incasseren als hij verliest.’

Eén harde les

‘Ik wist dat ik halfdood was, en ik ging toch. Het is het enige waarvan ik nu nog denk: zonde dat het niet gelukt is.’

De vraag aan jou

Welke droom houd jij vast omdat hij van vroeger is, en zou je hem vandaag opnieuw kiezen als hij je voor het eerst werd aangeboden?