Chris Zegers bij Doorzetters

‘Ik denk dat je per definitie niet meer denkt in mislukken of lukken, maar alleen in ervaringen.’

Hoe een jongen die jarenlang extreem stotterde de schijnwerper opzocht, een pijnlijk muziekavontuur overleefde en leerde dat ontvankelijkheid voor klein geluk genoeg is.

Het stomme toeval wilde dat Chris Zegers zijn allereerste scène als acteur moest beginnen met het ene woord waar hij altijd op vastliep. ‘Mijn allereerste scène begon met een zin en het eerste woord begon met de letter R,’ vertelt hij. Tussen zijn vijftiende en negentiende had hij extreem gestotterd, vooral op de R, en uitgerekend dat woord stond bovenaan: ‘ironisch genoeg was het het woord rustig, en alles wat ik was op dat moment was alles behalve rustig.’ Zeven, acht keer ging het mis op de set van Onderweg naar morgen. Pas toen een geluidstechnicus het uitproestte, brak het ijs. ‘Het huilen stond me nader dan het lachen.’

Het is tekenend voor hoe Zegers zijn leven ziet: als een aaneenschakeling van ervaringen, niet van functies. Hij vindt het zelf moeilijk te zeggen wat zijn carrière precies is, want ‘ik maak heel weinig onderscheid in hetgeen waar ik dan toevallig geld voor krijg of geen geld voor krijg.’ Hij presenteerde, acteerde, won de nationale IQ-test en Maestro, reed de Dakar Rally, was model en zelfs even profvoetballer, en schreef onlangs het boek Geluksvogel. Wie hem wil uittekenen, doet dat met een petje op, ontworpen door zijn geliefde Marij. De rode draad is niet een vak maar een houding: groot durven dromen en ontvankelijk blijven.

Het kantelmoment

Het echte dieptepunt was niet die eerste scène maar zijn muziekcarrière. Na succes als acteur belandde hij via een boyband bij platenmaatschappij BMG, die fors investeerde in een soloalbum waar hij drie jaar aan werkte. De eerste single deed niets. ‘Men pikt dit gewoon helemaal niet van mij,’ voelde hij; de gunningsfactor ontbrak, mensen zagen hem niet als zanger. In een poging de controle terug te pakken besloot hij, tegen alle adviezen van BMG, zijn producer en het management in, om in het Gelredome als enige live te zingen terwijl iedereen playbackte. ‘Ik dacht: vuile amateurs, dan ga ik laten zien dat ik wel live ga.’ Het ging slecht: hij zong vals en miste zijn timing. Hij kwam van het podium en niemand zei iets. Zijn moeder zei dat hij het nooit moest terugkijken, en dat deed hij pas eergisteren, via zijn zoontje op YouTube. Het viel mee, maar goed was het niet.

De diepste klap kwam daarna. BMG wilde niet verder, maar hij zat vast aan een contract voor vijf albums en kon geen kant op. Tijdens het schrijven van dat hoofdstuk in zijn boek werd hij naar eigen zeggen onpasselijk. Het kantelmoment kwam van zijn broer Kees, oprichter van nu.nl, die met een oplossing kwam: Chris zou op eigen kosten een nieuwe single maken; werd het een hit, dan profiteerde BMG mee, werd het geen hit, dan was hij vrij. ‘En Chris betaalt alles,’ zei Kees, terwijl Chris geen cent meer had.

Wat het kostte

Het kostte hem vijftigduizend euro aan geleend geld, waarvan veertigduizend opging aan een videoclip met een naakte vrouw en veel bloed die door TMF en MTV meteen werd verboden, en tienduizend aan de studio. De single werd niet gedraaid en werd geen hit. Toen hoorde Ruud de Wild het liedje, kende het verhaal van alle ellende, en belde hij Chris een week lang elke dag live in zijn radioshow om de plaat aan te kondigen. Daardoor kwam het nummer een week lang op plek 100 in de Top 100, en stond er de week erna weer uit. Precies genoeg om buiten de top tien te blijven en, volgens het addendum dat Kees had bedongen, vrij te zijn van het contract. Met de band en zijn broer opende hij een flesje champagne. Achteraf heeft hij begrip voor de zakelijke keuzes van BMG, al vindt hij dat het menselijke aspect uit het oog werd verloren.

Vandaag is muziek voor hem weer puur plezier: met vriendjes covers spelen van Rage Against the Machine en de Red Hot Chili Peppers, zonder dat er geld voor komt. Zijn liefde voor muziek bleef, alleen de vorm veranderde. Het bekendst is inmiddels het laatste hoofdstuk uit Geluksvogel, dat zijn broer een blockbuster noemde: Zegers kocht ooit twintig bitcoin op een ledger en raakte de seed phrase van 24 woorden kwijt, versnipperd en weggegooid door een vriend. Midden in de nacht kreeg hij een eurekamoment over waar het kon liggen: een perscontainer die door corona maanden niet was geleegd. Hij kreeg een uur op de vuilstort, zocht met zijn twee neefjes in de berg afval en vond tegen alle waarschijnlijkheid in de snippers terug. De bitcoin, ooit gekocht rond 9.000 euro per stuk, is hij nooit gaan verkopen.

Drie tips van Chris

Onderneem met een ondernemende glimlach. ‘Begin vanuit positieve lust in het leven, niet vanuit bewijsdrang of verwachting.’

Onderneem met je hart. ‘Je wordt veel gelukkiger van iets wat mooi is om te maken dan van iets waar je per definitie veel geld mee verdient. Beloop het pad dat voor jou bestemd is.’

Toets per moment je energie. ‘Vraag jezelf bij alles wat je doet: kost dit mij energie of levert het energie op? Je weet instinctief direct het antwoord.’

Eén harde les

‘Op een gegeven moment werd ik een speelbal en verlies je de controle. Ik was zo eigenwijs dat ik tegen alle adviezen in toch live ging zingen, en het ging heel slecht.’

De vraag aan jou

Beloop jij het pad dat echt bij je past, of doe je nog dingen vanuit bewijsdrang en verwachting, en ben je ontvankelijk genoeg voor het kleine geluk dat er gewoon is?

De tweede akte